ประวัติส่วนตัว

ชื่อ : นายปรวรรณ มณีวรรณ

ชื่อเล่น : มาย 

เกิดวันที่  12  เดือน  กรกฎาคม  ปี  พ.ศ.2542

อายุ : 19 ปี

 ที่อยู่ปัจจุบัน 108 ม.5 บ้านโคกก่อง ต.หนองแวงใต้  อ.วานรนิวาส

จ.สกลนคร      47120

         

          จบมาจาก                     โรงเรียนมัธยมวานรนิวาส อ.วานรนิวาส จ.สกลนคร

   ปัจจุบันกำลังศึกษา             ชั้นอุดมศึกษา สาขา ชีววิทยาและวิทยาศาสตร์ทั่วไป 

                                              กำลังอยู่ชั้น ปี่ที่  1   มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ จ.ปทุมธาณี

ลักษณะนิสัย            เป็นคนที่อารมณ์ดีได้อยู่ตลอดเวลา สนิทกับเพื่อนง่าย

                            แต่บางเวลาก็ชอบอยู่คนเดียวบ้างเพราะขี้เกียจพูด 

                                                    แต่ถ้าได้พูดแล้วก็จะพูดไม่หยุดเหมือนกัน ชอบทำให้เพื่อนหัวเราะ

                                                        และบางเวลาก็ไม่ทันเพื่อน แต่มากจะชอบ

                                                        ทำให้คนที่อยู่ด้วยแล้วมีควมสุขนะ เวลาเรียนก็อาจจะมีแอบหลับบ้าง

                                                        แต่ก็ยังตั้งใจเรียนนะครับ และสุดท้ายคือชอบกิน เยนลี่ 

                 

                        



                       สิ่งที่ชอบทำ            ถ้ามีเวลาก็จะชอบดูหนังมาก และอีกอย่างคือเล่นเกมเป็นบางครั้ง

                                                       และยังชอบถ่ายรูป 

                                                        

                        กีฬาที่ชอบ              เล่นฟุตบอล และแบต

                        อาหารที่ชอบ          คือชอบทุกอย่างที่กินแล้วอร่อย แต่ที่ชอบมากๆก็คงเป็นผัดกระเพา                                                           หมูชิ้น และต้องมี่ไข่ดาวด้วย

                        

         สิ่งที่อยากทำในอนาคต        อยากประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานและทำให้พ่อแม่ได้ภูมิใจ

                                                      และที่อยากจะกลับไปดูแลพ่อแม่ให้ดีที่สุด  และอยากไปเที่ยวที่ที่เรา                                                        อยากไป

      

  

                                                               





ประวัติอดีตตอนเป็นเด็ก

ตอนเด็กๆนั้นผมเป็นคนที่ดื้อมากแต่จะไม่ค่อยมีเพื่อนสักเท่าไหร่เพราะว่าแม่จะค่อยห้ามไม่ให้ออกจากบ้านเพราะกลัวจะไปเล่นน้ำหรือไปทำอะที่ไม่ดีแต่ผมก็พอมีเพื่อนบ้างสองสามคนผมก็เป็นเด็กดื้อระดับหนึ่งแหละก็มีวันนึงแอบออกไปเล่นข้างนอกแต่วันนั้นไม่ได้บอกแม่เพราะแอบออกไปคือวันนั้นเพื่อนชวนไปเล่นที่ร้านเกมแต่สุดท้ายก็มีเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นนั้นก็คืนรถที่ขับไปกับเพื่อนไปชนเข้ากับรถกระบะที่กำลังจะแซงไปเสียงดังมากทำให้คนแถวนั้นตกใจเลยพอชนแล้วทุกคนก็ตกรถเราถึงผมแต่ผมไม่เป็นอะไรมากเพื่อนคนขับก็มีแค่แผลเล็กน้อยแต่เพื่อนที่นั่งหลังสุดแขนหักแล้วต่อมาก็มีคนมาช่วยทุกคนแถวนั้นเขารู้จักพวกผมพอดีเขาโทรไปบอกพ่อแม่ของผมตอนนั้นผมเครียดมากแล้วต่อมาตอนนั้นพ่อกับแม่ก็มาถึงผมคิดว่าแม่ต้องมาตีผมแน่นอนแต่ทีจริงแล้วพ่อกับแม่ไม่ได้โกรธผมเลยและแม่ยังร้องไห้เพราะผมผมว่าพ่อกับแม่นั้นเป็นห่วงผมมาก    ที่ผมคิดตอนนั้นทำไมพ่อแม่ไม่โกรธผมเลย มาถึงตอนนี้ผมรู็แล้วทำไมท่านถึงไม่โกรธผมเลยเพราะว่าท่านนั้นรักผมนั้นเอง และผมก็ได้ประสบการจากเรื่องนี้มาระดับนึงครับ  ไม่ว่าเราจะดีหรือชั่วยังไงพ่อแม่ก็ยังจะรักเราครับและผมอยากขอให้ทุกคนรักพ่อแม่ให้มากๆและจงทำดีต่อไป 

                                                                          รูปที่ถ่ายมา